نگاهم که کردي دلم پر گرفت

دلم غربت زنگ آخر گرفت

نگاهم که کردي سکوتم شکست

درون دلم عشق گويي نشست

نگاهم که کردي زمان صبر کرد

دل آسمان را پر از ابر کرد

و بعد از نگاه تو باران گرفت

و عشقي درون تنم جان گرفت

نگاهم کن و باز با من بمان

تو حرف دل بي کسم را بخوان

نگاهم کن اي زندگي بخش من


و با قلبم از عشق حرفي بزن..











اگر "تو" نبودی

کدام واژه مرا تا عروج "ما" می برد؟

اگر "تو" نبودی، سلام را که به لبخند پاسخش می داد؟

نگاه منتظرم راه بر نگاه که می بست؟

زپشت پنجره، چشمان من که را می جست؟

اگر "تو" نبودی، کدام واژه به لب های من گره می خورد؟

سرای خاطره ام، رازدار که می بود؟

اگر "تو"نبودی، دلم هوای که می کرد؟

سفر به یاد که، آغاز می توانستم؟

اگر "تو"نبودی،فضای خاطره ام عطر یاد که را داشت؟

کدام واژه به جای "تو" ورد لب می شد؟

اگر "تو"نبودی، دل غمدیده را که می برد؟

کدام خنده مرا جان تازه ای می داد؟

کدام شرم نجیبانه آتشم می زد؟

کدام بغض غریبانه گریه سر می داد؟

اگر "تو" نبودی، به شوق که پرواز می توانستم؟

"تو" را به جان سپیده، "تو" را به سوسن و شبنم

"تو" را به ساقه ی گندم، "تو" را به سوره ی مریم

"تو" را به نازکی خواب یک بنفشه ی زیبا

"تو" را به بارش باران، "تو" را به آبی دریا

"تو" را به پاکی کوثر، "تو" را به عمر شبنم بی تاب

"تو" را به رویش نیلوفرانه در مهتاب

"تو" را به جان شقایق، "تو" را به لاله ی تب دار

"تو" را به گرمی آتش، "تو" را به لحظه ی دیدار

"تو" را به هق هق آرام و بی صدا سوگند،

بمان