وقتی چمدانش را به قصد رفتن بست.....نگفتم عزيزم اين کار را نکن.....نگفتم برگرد

.....و يک بار ديگربه من فرصت بده.....وقتی پرسید دوستش دارم يا نه......رويم را برگرداندم.....حالا او رفته و من......تمام چيزهايی که نگفتم می شنوم.....نگفتم عزيزم متاسفم.....من هم مقصر بودم.....نگفتم اختلاف ها را کنار بگذاريم.....چون تمام آنچه می خواهيم عشق و وفاداری و مهلت است......گفتم اگر راهت را انتخاب کرده ای......من ان را سد نخواهم کرد......حالا او رفته و من تمام چيزهايی را که نگفتم ميشنوم.....او را در آغوش نگرفتم و اشک هايش را پاک نکردم......نگفتم اگر تو نباشی .......زندگی ام بی معنی خواهد بود.....فکر کردم از تمامی آن بازی ها خلاص خواهم شد.....اما من تنها کاری که ميکنم.....گوش دادن يه چيزهايی است که نگفتم......نگفتم بارانی ات را در آر.......قهوه درست می کنم و با هم حرف می زنيم؟....نگفتم جاده بيرون خانه......طولانی خلوت و بی انتهاست....گفتم خدا نگهدار موفق باشی...خدا به همرات....او رفت....و مرا تنها گذاشت....و من با تمام چيزهايی که نگفتم زندگی می کنم....