لحظه هاي پر التهابم را ديوونه وار پشت سر مي گذارم که شايد سرنوشت نا معلومم از پس آن لحظه ها نمايان گردد و

اين لحظه ها شايد مي تونست براي من بهترين لحظات باشه و حالا بدترين .

خدايا التهاب وجودم به هيچ وجه آرام پذير نيست اين ثانيه ها براي من مرگبارترين ثانيه ها .خدايا چرا پايان پذير نيست.

سردرگم به دنبال يه سايه که شايد منو از اين نا آرومي نجات بده ولي خستگي روحمو چه جوري درست کنم اينقدر خسته و کلافه ام که احساس مي کنم دارم آروم آروم دارم نابود مي شم

کاشکي نابود مي شدم و اينهمه با تنهاييم زجر نمي کشيدم اينقدر نشستم به آينده نا معلومم فکر کردم که احساس مي کنم ممکنه من آينده اي نداشته باشم هيچکس هنوز نمي تونه باور کنه منم ممکنه از تنهاييم زجر بکشم اينقدر دلم پره که دلم مي خواد با يکي اينقدر حرف بزنم که به احساس خالي بودن برسم اينقدر گريه


بهار را با وجود تو مي خواهم و تو را با تمام قوا مي طلبم،

مي طلبم که بيائي و مرا با خود همسفر کني و لحظات شيرين گذشته را با هم تداعي.

ولي افسوس که تو رفته اي براي هميشه و من هم تورو در گوشه قلبم پنهان کرده ام

ولي هنوز براي من همان عزيز گذشته اي ولي من ديگه براي رفتنت زار نمي زنم بلکه ياد گرفتم که ديگه براي يه چيز از دست رفته بي تابي نکنم ولي با تو بودن براي من يه امتياز بود، امتيازي که به من ياد داد که چجوري با طبيعت ارتباط برقرار کنم و ضربه نخورم.